شب شعر

باید نفس بکشم توی هوای خودم

باید که سر بذارم رو شونه های خودم

باید که گریه کنم واسه عذای خودم

شبونه گل ببرم خودم برای خودم

یه شب نشد که بیام بازم به دیدن تو

نشد نفس بکشم نفس کشیدن تو

روزای تار منه شبای روشن تو

چقدر غریبه شدیم منم منم من تو